:: پشت در مانده ::

این شبها آسمانی ترین شبهای من است . نگاهم کن که دوباره مأیوس و از همه جا مانده بسوی تو آمده ام اگر چه نمی بینمت ولی نوازش انوار نور بخشت در ورای ابرهای زمان را حس می کنم و این برای من کافیست. امیدم به توست که کاری بکنی، مرا که نه یارای دفع شری و نه جلب مصلحتی . ای خدای من این بنده گنه کار بسوی تو باز گشته است و دست بسوی تو دارد از او روی برمگردان و به خاطر لغزشهایش لطف و کرمت را دریغ مکن.

خدای من: چشم دلم را آنچنان به نور جمالت روشن کن که نورش چشم دلم را به معدن لایزال تو دست یابد و جانمان به عزت مقدس تو بیاویزد

محبوب من: مرا در شمار آن بندگان قرار ده دکه جدایشان کرده ای و چشم در چشم آنان دوخته ای آنچنان که از رؤیت جلال تو بی هوش شدند .

بر این خوش گمانیم که در رشته های آن اسیرم از زیبایی قبولی در درگاهت مرا محروم مگردان و اگر غبار خطاهایم مرا از چشم تو انداخته تو از آنها چشم بپوش و فقط نگاه کن به شفافیت توکلم و به ذلالی امیدم

مولای من امیدوارم به شفاعتت که نزدیکترین جایگاه به خدا از آن شماست دعایمان نما که دعای شما بهتر از هر آن چیزی است که خیر و صلاح ما در آن است اعمال ناچیز ما در گرو رضایت شماست که مقبول درگاه حق قرار میگیرد دعای که اینگونه نجوا میکنم:

اللهم انی اسئلک بکتابک المنزل و ما فیه و فیه اسمک الأکبر و اسماؤک الحسنی و ما یخاف و یرجی أن تجعلنی من عتقائک من النار

:: دستی تا سرای اجابت ::

ای آنکه هر که رو به سوی تو کند چشم به او می‌دوزی و به هر که دلش هوای تو کند دل می‌بندی و به سری که سودای تو داشته باشد سر می‌کشی .
این چشمان خسته و به خاکستر نشسته من، تنها به دیدار توست که روشنی می‌یابد و غنچه آرزوی دلم تنها به آفتاب وصل توست که می‌خندد و قلبم تنها به عشق تو می‌تپد و خونم به اشتیاق تو در رگها می‌دود و نیلوفر وجودم با تکیه بر درخت تو رشد می‌کند و بالا می‌رود که میوه‌های رضایت تو را بو کند.

به آنان که از زلال چشمه‌ات نوشاندی و لباس اشتیاق خود بر تنشان پوشاندی و بر گیاه آرزوهاشان باران اجابت افشاندی و در مزرعه دل‌هاشان جز خرمن مهر خودت سوزاندی و در جنگل تفکرشان جز غزال یاد خودت رماندی و بلندترین درختان مقاصدشان را در وسعت خودت رویاندی و به اوج لذتشان از مناجاتت رساندی.
راه میانبر قرب به خویش را بر ما هویدا ساز و به آن دسته از بندگانت ملحقمان کن که در راه نیل به تو از یکدیگر پیشی می‌گیرند و دست از سحوری در خانه تو بر نمی‌دارند و شب و روز به تو مشغولند و دل‌هاشان هر لحظه بیمناک هیبت توست.

ما را به بندگانی ملحق کن که در آسمان خاطرشان جز پرنده یاد تو پرواز نمی‌کند و در گلستان دلشان جز گل هوای تو پر باز نمی‌کند، به آنان که سر بندگی جز به پیشگاه تو نمی‌سایند و دست محبت جز به تو نمی‌سپار

:: شیدایی ::

:: مسافر مهتاب ::

ما مسافران مهتابیم. جاده ای بسوی آسمان، هوای دل آسمانی ما از تنهایی خورشید بی قرار و گرفته است، از پرچین خانه دل ما تا آسمان خانه دلهای آسمانیان راهی نیست. از تن تب دار خاک ساقه های ترد نی زارهای معرفت که به سمت خورشید دست نیاز دراز کرده اند و خود را به بالا می کشند تا به اوج آسمان رسند و از هر آنچه از تو دورم می کنند گذر کنند و از جاده های که به هیچ چیز شبیه نیستند جدایم کنند. از هجم فرو خورده خورشید بر وسعت دشت، همانجا كه آسمان و زمين به يكديگر پيوند خورده اند. تا شايد نشاني از تو بيابم، نشاني از بازگشت تو، اما تو نيستي، و به دلم، دل بيقرارم التماس ميكنم، كمي آرام تر باش، ولي او بي تاب است، تاب دوري تو را ندارد آرام نمي گيرد،. آسمان دل ما چه بی قرار در وصف خورشید می سراید و هر لحظه بی قرارتر در انتظار رویت خورشید ،تا وقتي که تو برگردي!

:: دست خالی من ::

:: دلم گرفته، ای همنفس ::

برای تنهایی خودم

و من، باران اشکهایم را در ابر چشمهایم پنهان می کنم و با لبخندی به نشانه تائید سر تکان می دهم.اما خودم می دانم که هر گاه درون خویش را می کاوم، همیشه به یک غم بزرگ می رسم و آن ، غم نبودن توست. من در کنار همه تو را کم دارم ای سپیدی بی انتهای محبت!

می دانم که تو به اندازه تنهایی من مهربانی و من به وسعت فاصله ای که بین ماست تنهایم و این پیچک انتظار است که بیرحمانه اقاقی وجودم را در برگرفته و یک لحظه هم رهایم نمی کند. و افسوس که چه عاشقانه در تنهایی خویش صبوری می کنم. من هر صبح به امید رسیدن پیکی از روشنایی آغوشم را بروی تمامی غمهایم می گشایم و سکوت سرد فراق را در غربت نگاهم می شکنم. و سالهاست که با تنهایی مانوسم و در سکوتم تو را صدا میکنم…

:: ماه طهارت ::

:: نگین وحی ::

حس عجیب